De oorsprong van mijn werk en beeldende kunst ligt in eerste aanleg bij mijn opleiding aan de Technische School Rotterdam en later de WdK-Academie.
Mijn leven speelt zich sindsdien af binnen de architectuur maar in de laatste decennia vooral haar periferie. Mijn werk, zowel essays als tekeningen, is een - steeds tussentijds - resultaat van een al decennialange voortdurende zoektocht naar onze plaats en verhouding tot de ons omringende (gebouwde) omgeving.
De vele kaders van deze zoektocht zijn divers: van de relatie tot de natuurlijke omgeving, de technologische ontwikkelingen, de inbreuk op de natuur, de noodzaak tot een meer filosofische benadering van ons ‘wonen’ tot de noodzaak samen onze artificiële omgeving vorm en inhoud te geven. ‘To dwell’, zei Heidegger, is in vrede leven, op een bepaalde tijd, op een bepaalde plek. Toch is dat exact wat voor velen nu een serieus probleem vormt; voor daklozen, vluchtelingen of andere ongewenst reizenden.
Zoals filosoof/antropoloog Bruno Latour stelde: “we leven op de ruïnes van de modernisering, we zoeken op de tast naar een plek om te wonen”. Ik zoek naar de - verbeelding van - deze plek; naar wat rest van onze plek, ook nadat de entropie volledig is. Wat wij bouwen mag dan verdwijnen; de omgeving blijft een geleefde omgeving die wij niet kunnen ontwijken, niet kunnen beheersen.
